De musici van het Limburgs Symfonie Orkest hebben lakschoenen gekregen om te dragen tijdens concerten en moeten meer plezier uitstralen tijdens de optredens. Het publiek wil meer dan alleen maar muziek. Het moet leuker, maar t-shirts mogen niet en witte sokken zijn helemaal uit den boze. Een cabaretier heeft gewerkt aan opkomen en afgaan.

Ik vraag me af of dit de weg is naar ‘de andere publiekservaring’, de totaalbeleving die men schijnt te zoeken. Ik hoop eigenlijk dat de musici vooral blijven denken aan de muziek, en dat ze zich concentreren op het overbrengen van de emoties daarin.

In 2011 lukte het 45 initiatiefnemers van kunstprojecten om geld op te halen. Op de website www.voordekunst.nl kun je als kunstenaar een project publiceren en door middel van een target-bedrag proberen mensen te vinden die je project willen sponsoren.  In 2012 zal het aantal waarschijnlijk verdubbelen; dit jaar is al als rampjaar voor de kunsten aangekondigd. Maar dat er een grotere verscheidenheid in projecten kan zijn laat de Amerikaanse pendant zien: www.kickstarter.com

Zou mooi zijn als de echte kunstenaars betaalde opdrachten zouden krijgen van de popsterren die hun inspiratie van anderen pikken. Zie ook de clip van Beyonce vs de choreografie van Anne Teresa de Keersmaeker.

Fijn dat er zoveel aandacht is voor kinderen en hun ervaringen met muziek! Als kleuter kun je meezingen, bijvoorbeeld met Tania Kross, nadat je thuis de liedjes hebt geleerd van de CD en Ralph van Raat laat iets oudere kinderen kennismaken met opzwepende ritmes, zoals bijvoorbeeld van de Cotton Mill Blues van Frederic Rzewski.

Toevallig zag ik een stukje van de Sinterklaas uitzending van Paul de Leeuw, afgelopen zaterdag. Daarin traden onder andere de broers Arthur en Lucas Jussen op.

Lucas speelde Abschied van Robert Schumann (uit Waldszenen op. 82), ter nagedachtenis aan een recent overleden vriend. Het is ook een beetje ‘abschied’ van Nederland want hij gaat volgend jaar in de VS studeren bij Menahem Pressler; gelukkig komt hij wel regelmatig terug naar Nederland. Op hun websites is al deze informatie ook te lezen, en daar vond ik ook een leuke uitzending van DWDD, met daarin fragmenten van het Beaux Arts Trio en een masterclass van Isaac Stern:
http://omroep.vara.nl/media/81474
In de uitzending ook een fragment van Jaap van Zweden die zegt dat er in New York wel tweehonderd van dit soort talenten rondlopen. Ik deel deze mening niet. Zeker, zullen er tweehonderd of misschien wel meer pianisten in New York rondlopen die ontzettend goed kunnen pianospelen, maar wat Arthur en Lucas zo bijzonder maakt is dat ze spelen vanuit emotie. Lucas zegt dit zelf ook in de uitzending, bijna een beetje verontschuldigend van “we doen maar wat”, maar juist die emotie is waar het om en over gaat in muziek. Ik hoop dus van harte dat ze juist niet zo gaan spelen als die honderden andere pianisten, maar het pure spel behouden wat zo kenmerkend is, en waardoor ze die ‘kansen’ hebben gekregen.
http://arthurjussen.nl/
http://www.lucasjussen.nl/

Als je het filmpje hebt bekeken snap je ook het begrip Yellow Lounge hierboven… Naar een idee van Deutsche Gramophon, als club opgezet maar dan voor klassieke muziek, als eerste opgezet in Berlijn. Zie ook de websites voor meer informatie
http://www.yellowlounge.de/
http://yellowlounge.nl/
Mijn eerste indruk is dat ik moeite zou hebben om me daar te ontspannen: dj’s mixen alles met het label klassiek door elkaar. Voor mij een soort continue muziek-kwis waarbij de fragmenten elkaar zo snel opvolgen dat je steeds net te laat bent met raden wat het is – een fragment uit een Wagner opera, maar welke? – en dan komt Mozart voorbij, of Shostakovich, of ….
Maar ik ga gewoon een keer kijken en luisteren. Voor wat betreft het kijken: dat is wat het zeker meer doet dan een traditioneel concert: appelleren aan behoefte aan visuele afwisseling.
In Rotterdam is er trouwens iets vergelijkbaars in de Doelen, de Classic Club Night: http://www.classiclab.nl/hetlab/classic-club-night

Om publiek naar hun prachtige zaal te lokken, heeft het Concertgebouw een nieuwe serie in het leven geroepen: Concertgebouw Classics. Deze aanpak is zeker een mogelijkheid, in de VS zijn niet voor niets al jaren de Boston Pops populair en goed bezocht. Behalve een glaasje bubbels, mag je ook eten tijdens het concert. Net als in een ouderwetse bioscoop lopen er dames met korte rokjes rond die je bestelling komen opnemen en hem je vervolgens op een dienblaadje bezorgen. Je kunt ook een stoel met je eigen naam erop krijgen, dat wil zeggen, gegraveerd in een klein koperen plaatje. De exacte bedragen weet ik niet, maar schat in dat je dat als contributor zo’n 10.000 dollar wel kwijt bent. Enerzijds vind ik het goed om te leren van andere manieren om met financiering van kunst om te gaan, anderzijds vraag ik me af of de politici wel iets snappen van de waarde van het rijke culturele erfgoed dat we hier hebben.

Je hoeft de krant maar open te slaan om het zoveelste bericht over ‘geld en de kunsten’ te lezen. Het toverwoord is ondernemerschap, daarmee kun je tienduizenden, honderdduizenden of miljoenen euro’s wegpoetsen, want het geld van niet meer verstrekte subsidies moet via andere wegen worden binnen gehaald. Dat heet dan ondernemerschap. Ik ben een groot voorstander van ondernemende, initiatiefrijke musici en kunstenaars, maar de door Zijlstra ingezette koers is er één richting culturele armoede. Dit kabinet maakt meer kapot dan je lief is.